Ergens, waar het bos niet groeit maar zich ontvouwt in patronen, staat een huisje. Niet gebouwd met spijkers en balken, maar met inkt en intentie. Het pad ernaartoe slingert als een gedachte – geplaveid met stenen die lijken te ademen, alsof ze je kennen.
De bomen zijn geen bomen. Ze zijn wachters. Hun kronen draaien als sterrenstelsels, hun basten dragen geheimen in lijnen en krullen. Ze fluisteren niet met wind, maar met vorm. Alles hier is stil, maar niets is leeg.
Het huisje zelf is een grens. Tussen binnen en buiten. Tussen droom en herinnering. Wie de drempel nadert, voelt het: dit is geen plek om te wonen, maar om te herinneren. De muren zijn doeken van stilte, het dak een schaduw van de hemel erboven – een hemel vol labyrinten, vol vragen zonder antwoord.
En toch… het huisje wacht. Niet op bezoekers, maar op herkenning. Want wie hier aankomt, is niet verdwaald. Die is thuisgekomen in een landschap dat zijn eigen binnenwereld weerspiegelt. Een plek waar elke lijn een gebed is, elke schaduw een echo van wie je bent.
