Vandaag heb ik een nieuwe tekening gemaakt. Gewoon met mijn fineliners, zoals ik dat zo graag doe. Zwart op wit, lijn na lijn, bocht na bocht. Geen vooropgezet plan, behalve één centraal gegeven: het OM-symbool.
Terwijl ik begon te tekenen, voelde ik meteen dat dit geen gewone vorm is. OM is geen decoratief teken, geen sierlijke krul. Het is een oerklank, een trilling die – zo wordt gezegd – aan de basis van alles ligt. Hindoes, boeddhisten, yogi’s en meditatiebeoefenaars over de hele wereld gebruiken OM als een manier om zich te verbinden met iets groters dan henzelf. En vandaag verbond het mij – met mijn adem, met mijn aandacht, met mijn hand op papier.
Ik heb het symbool groot en diepzwart in het midden gezet. De rest van de tekening liet ik groeien als een levend patroon: kronkelende lijnen, als riviertjes die alle kanten op bewegen, en toch samen een geheel vormen. Het was alsof de energie van het OM-symbool zelf de richting aangaf. Ik hoefde alleen maar te volgen. In de herhaling van die kleine lijnen voelde ik rust. Meditatieve rust. Alsof ik aan het ademen was met mijn pen.
Toen ik klaar was, keek ik naar het resultaat en voelde ik een moment van stilte. Alsof alles even op zijn plek viel. Wat is het bijzonder hoe iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een zwarte vorm op wit papier zoveel diepgang kan hebben.
De klank van het universum
OM – of AUM – is de oerklank. Het wordt in de oude Indiase geschriften beschreven als het oorspronkelijke geluid waaruit alles voortkomt. Brahman in klank. De adem van het universum. Het is de vibratie die alle vormen doordringt, zichtbaar én onzichtbaar.
De drie delen van de klank – A, U en M – vertegenwoordigen meer dan alleen geluid.
- A is de geboorte, het begin, het fysieke bestaan.
- U is de stroom, de beweging, het subtiele, droomachtige bewustzijn.
- M is de terugkeer naar stilte, de diepe slaap, het ongedefinieerde.
En dan… de stilte na de klank. Die heilige ruimte waarin alles oplost. Die stilte is het Zelf – puur bewustzijn, voorbij denken, voorbij tijd.
Het symbool zelf is een visuele weergave van deze klank en haar lagen. Elke kromming heeft een betekenis: het wakkere bewustzijn, de droomtoestand, de diepe slaap en het absolute – het transcendente dat ons overstijgt.
Een kleine meditatie
Deze tekening is voor mij een vorm van meditatie geworden. Elk lijntje dat ik zette, bracht me dichter bij een stille plek in mezelf. Geen haast, geen doel – alleen zijn, in het moment. Ik vergat tijd, vergat mezelf. Er bleef alleen nog over: adem, inkt, ruimte.
Als je wil, nodig ik je uit om even stil te worden. Kijk naar de tekening. Laat je ogen dwalen over de lijnen. Voel hoe je adem zich langzaam verdiept. Misschien hoor je de klank van OM zachtjes in jezelf opkomen – als een fluistering, of als een echo in je borstkas.
Herhaal zachtjes, of in gedachten:
OM…
Adem in – langzaam en vol.
Adem uit – rustig en lang.
Laat los.
Wees hier.
Dat is alles.
Soms is een lijn op papier meer dan kunst. Soms is het een poort.
