De stelling dat grote tech-monopolies (Big Tech) de publieke ruimte hebben geprivatiseerd, raakt aan de kern van de hedendaagse democratische crisis. Waar de fysieke publieke ruimte — het traditionele dorpsplein — historisch gezien onderhevig is aan democratische controle en grondwettelijke bescherming, wordt de digitale variant beheerd door private entiteiten.
Er was een tijd, niet eens zo heel lang geleden, dat een door kunstmatige intelligentie gegenereerde tekst, afbeelding of codeclip bewondering opriep. Vandaag de dag is die betovering definitief verbroken. We zijn collectief aanbeland in het tijdperk van de AI-moeheid.
We leven in een tijdperk waarin stilte een schaarsteproduct is geworden. Onze collectieve aandachtsspanne wordt continu geëxploiteerd door een diepgaande infrastructuur van constante notificaties, realtime nieuws-updates en algoritmische feedbackloops. Overal om ons heen zien we de symptomen van een maatschappij die permanent ‘aan’ staat.
