We produceren met zoverre recordtempo data dat onze huidige opslagtechnologieën het simpelweg niet meer kunnen bijbenen. Datacenters slurpen energie, vereisen zeldzame aardmetalen en de traditionele dragers zoals SSD's en magnetische tapes hebben een levensduur van hooguit een paar decennia.
Als we denken aan milieuvervuiling, denken we snel aan plastic soep, ronkende uitlaten en bergen kleding. Maar er is een stille, glimmende boosdoener die minstens zo snel groeit: e-waste. Jaarlijks gooien we wereldwijd miljoenen tonnen aan oude smartphones, laptops en gadgets weg. De kern van het probleem? De traditionele computerchip.
Als we denken aan ziektes, denken we aan kanker, Alzheimer, hart- en vaatziekten of diabetes. We besteden miljarden aan het bestrijden van deze specifieke aandoeningen. Maar wat als we al die tijd de werkelijke boosdoener over het hoofd hebben gezien?
Stel je voor dat je cellen een geavanceerde fabriek zijn. In de loop der jaren begint de stroomvoorziening te haperen, gaan de machines trager werken en hoopt het afval zich op. Dit is, in een notendop, wat we biologische veroudering noemen.
De medische wetenschap staat aan de vooravond van de grootste technologische sprong sinds de uitvinding van de microscoop. Vandaag de dag duurt het ontwikkelen van een nieuw medicijn gemiddeld 10 tot 12 jaar en kost het miljarden euro’s. Het is een proces van trial-and-error op gigantische schaal.
Je kunt synthetische biologie het beste zien als de ultieme kruisbestuiving tussen biologie, informatica en engineering. In plaats van computercode schrijven wetenschappers biologische code (DNA). De bouwstenen van het leven (A, C, G en T) worden gebruikt als de enen en nullen van een softwareprogramma.
