We leven in een digitaal tijdperk waarin we massaal onze smartphones, smartwatches en laptops upgraden. Maar heb je er wel eens bij stilgestaan wat er gebeurt met de apparaten die we weggooien? Jaarlijks produceren we wereldwijd tientallen miljoenen tonnen aan elektronisch afval (e-waste). Een gigantisch probleem, aangezien traditionele computerchips vol zitten met zware metalen en niet-afbreekbaar plastic.
Als we denken aan milieuvervuiling, denken we snel aan plastic soep, ronkende uitlaten en bergen kleding. Maar er is een stille, glimmende boosdoener die minstens zo snel groeit: e-waste. Jaarlijks gooien we wereldwijd miljoenen tonnen aan oude smartphones, laptops en gadgets weg. De kern van het probleem? De traditionele computerchip.
We leven in een gouden eeuw van technologie. Elk jaar verschijnen er snellere smartphones, dunnere laptops en ‘slimmere’ gadgets die ons leven makkelijker beloven te maken. Maar aan die constante drang naar vernieuwing hangt een prijskaartje dat we zelden op de bon zien: e-waste (elektronisch afval).
Elke keer dat we een video streamen of data in de cloud opslaan, draaien servers in datacenters op volle toeren. De enorme hoeveelheid warmte die hierbij vrijkomt, werd vroeger simpelweg weggekoeld en in de buitenlucht geblazen. Vandaag de dag transformeren datacenters tot de circulaire warmtebronnen van moderne, gasloze woonwijken.
Het begon allemaal in 2016 in Japan. Wetenschappers ontdekten bij een recyclingbedrijf een bacterie, genaamd Ideonella sakaiensis, die PET-plastic (polyethyleentereftalaat), het materiaal waar de meeste water- en frisdrankflessen van zijn gemaakt, afbrak. Deze bacterie had zichzelf in minder dan 70 jaar, sinds de grootschalige productie van PET, aangepast om van dit synthetische materiaal te leven.
