Stel je voor dat we een materiaal konden ontwerpen dat elektriciteit geleidt zonder enig verlies van energie, gewoon bij kamertemperatuur. Of een batterij die binnen een minuut oplaadt en weken meegaat. De sleutel tot deze revolutie ligt verscholen in de materiaalkunde. Maar er is een probleem: nieuwe materialen ontdekken is nu nog een pijnlijk traag proces van trial-and-error in het lab.
Stel je een wereld voor waarin we door muren kunnen kijken om verborgen leidingen te vinden, vulkaanuitbarstingen dagen van tevoren kunnen voorspellen door minuscule verschuivingen in de aarde, of de kleinste elektrische signalen van een flitsende gedachte in de hersenen kunnen registreren zonder de schedel te openen. Dit is geen sciencefiction.
De term klinkt als iets uit een sciencefictionfilm: kwantumsuperioriteit (of quantum supremacy). Wetenschappers en techgiganten vieren de ene na de andere doorbraak, maar wat betekent deze mijlpaal nu écht voor jou als je ’s ochtends je laptop openklapt of je bank-app opent? Moeten we ons zorgen maken, of staat ons een gouden toekomst te wachten?
