De krapte op de Nederlandse woningmarkt is al lang geen incidenteel huisvestingsprobleem meer; het is een structurele systeemcrisis die direct ingrijpt in de sociale dynamiek, intergenerationele verhoudingen en de volksgezondheid. Waar huisvesting ooit werd gezien als een basaal grondrecht, is het getransformeerd tot de voornaamste drijfveer van kansenongelijkheid en maatschappelijke segregatie.