Astronomen en astrofysici wereldwijd verkeren in een staat van milde shock. Dankzij een nieuwe generatie observatoria — met de James Webb Space Telescope (JWST) voorop, ondersteund door geavanceerde radiotelescoop-arrays op aarde — vangen we signalen op die daar volgens onze huidige modellen simpelweg niet efficiënt genoeg geproduceerd hadden kunnen worden.
Stel je voor: een betonnen muur met een scheur die zichzelf binnen enkele dagen dicht, of een kunststof onderdeel dat na een breuk weer in zijn oorspronkelijke staat terugkeert. Het klinkt als sciencefiction, maar het is de realiteit van zelfhelende materialen. Deze innovatieve materialen hebben het vermogen om schade te detecteren en te herstellen zonder tussenkomst van mensen.
Lange tijd leek het de ultieme lifehack voor iedereen die op de calorieën let: suikervervangers. Of je nu kiest voor een glas cola light met kunstmatige zoetstoffen of een 'suikervrije' fitnesreep boordevol suikeralcoholen, de belofte was hetzelfde: wel de zoete smaak, niet de kilo's of de bloedsuikerpieken.
Het begon allemaal in 2016 in Japan. Wetenschappers ontdekten bij een recyclingbedrijf een bacterie, genaamd Ideonella sakaiensis, die PET-plastic (polyethyleentereftalaat), het materiaal waar de meeste water- en frisdrankflessen van zijn gemaakt, afbrak. Deze bacterie had zichzelf in minder dan 70 jaar, sinds de grootschalige productie van PET, aangepast om van dit synthetische materiaal te leven.
Het klinkt als het script van een angstaanjagende sciencefictionfilm: microscopisch kleine deeltjes plastic die geruisloos door onze aderen stromen. Helaas is het geen fictie, maar de harde realiteit. Wetenschappers vinden steeds vaker microplastics in menselijk bloed, organen en zelfs in de placenta.
We zijn inmiddels allemaal bekend met probiotica (de goede bacteriën in onze darmen) en prebiotica (de voeding voor die bacteriën). Ze sieren de etiketten van yoghurtdrankjes, supplementen en tegenwoordig zelfs huidverzorging. Maar in de wereld van de darmgezondheid staat de wetenschap nooit stil. De nieuwste pionier die de schijnwerpers opeist? Postbiotica.
Meer dan een halve eeuw nadat de laatste Apollo-astronaut zijn voetafdruk in het maanstof achterliet, is de mensheid onderweg terug. Maar deze keer is het doel fundamenteel anders. Waar de Apollo-missies een technologische 'vlag-en-voetafdruk'-prestatie waren, staat het huidige Artemis-programma in het teken van duurzaamheid. Het ultieme doel? Een permanente basis op de Maan, die de weg moet vrijmaken voor de allereerste bemande missie naar Mars.
Je kunt synthetische biologie het beste zien als de ultieme kruisbestuiving tussen biologie, informatica en engineering. In plaats van computercode schrijven wetenschappers biologische code (DNA). De bouwstenen van het leven (A, C, G en T) worden gebruikt als de enen en nullen van een softwareprogramma.
