Stel je voor dat we een materiaal konden ontwerpen dat elektriciteit geleidt zonder enig verlies van energie, gewoon bij kamertemperatuur. Of een batterij die binnen een minuut oplaadt en weken meegaat. De sleutel tot deze revolutie ligt verscholen in de materiaalkunde. Maar er is een probleem: nieuwe materialen ontdekken is nu nog een pijnlijk traag proces van trial-and-error in het lab.
Lange tijd klonk waterstof als de magische oplossing voor zowat elk klimaatprobleem. Vandaag de dag is de markt een flinke dosis realisme rijker. De "hype-fase" waarin het ene na het andere miljardenproject werd aangekondigd, heeft plaatsgemaakt voor een pragmatische focus op wat écht werkt.
In een wereld die nooit slaapt en waar de smartphone aan onze handpalm vergroeid lijkt, vervaagt de grens tussen werk en privé steeds verder. Even een mailtje beantwoorden tijdens het avondeten, een appje van de baas voor het slapengaan of snel nog even inloggen op Slack tijdens het weekend: het is voor velen de nieuwe realiteit.
Het energielandschap verandert in recordtempo. Waar we vroeger vertrouwden op een handvol grote, stabiele centrales die continu stroom produceerden, leunen we nu steeds meer op zon en wind. Prachtig voor het klimaat, maar een enorme uitdaging voor ons stroomnet. De zon schijnt immers niet altijd wanneer de wasmachine draait, en de wind houdt zich niet aan de spitsuren op het net.
Vrijdag het weekend al vieren zonder in te leveren op salaris of productiviteit klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Toch experimenteren steeds meer bedrijven wereldwijd met de 4-daagse werkweek (vaak volgens het 100-80-100 model: 100% loon, 80% van de tijd, met behoud van 100% productiviteit).
We leven in een digitaal tijdperk waarin we massaal onze smartphones, smartwatches en laptops upgraden. Maar heb je er wel eens bij stilgestaan wat er gebeurt met de apparaten die we weggooien? Jaarlijks produceren we wereldwijd tientallen miljoenen tonnen aan elektronisch afval (e-waste). Een gigantisch probleem, aangezien traditionele computerchips vol zitten met zware metalen en niet-afbreekbaar plastic.
Wie een paar jaar geleden een distributiecentrum binnenstapte, zag vooral grote, vastgelopen sorteermachines of AGV's (automatisch geleide voertuigen) die braaf hun vaste magneetstrips op de vloer volgden. Effectief, maar star. Vandaag de dag is er een stille revolutie gaande. Geen rijdende dozen meer, maar tweebenige machines die met opvallend menselijke souplesse door de gangpaden manoeuvreren.
Het financiële landschap verandert in een razendsnel tempo. Waar we een paar decennia geleden nog voornamelijk met contant geld betaalden, pinnen we nu contactloos of rekenen we af met onze smartphone.
