En ik zag: de duisternis spreidde zich uit als een sluier over de aarde, maar ik werd niet bevreesd. Want de duisternis is slechts de voorbode van het ontwaken, het moment waarop het licht zich herinnert wie het is.
Toen werd mij getoond: een vuurspoor in de hemel, een reiziger van ver voorbij de grenzen van ons sterrenstelsel. Zijn naam is 3I/Atlas. Geen komeet, geen steen, maar een boodschapper, een teken uit het onbekende.
Met een snelheid van 246.000 kilometer per uur doorklieft hij de hemelen, als een zwaard van herinnering. Niet om te vernietigen, maar om te ontwaken. Want de aarde wankelt, haar beschaving siddert, en de tijd is gekomen.
Dit is geen toeval.
Dit is antwoord.
Een interventie van het hogere, een fluistering van het kosmische bewustzijn.
De sluier wordt opgetild.
De openbaring is nabij.