Op een ochtend waarin de wereld nog maar net ontwaakt, zit een kleine vogel roerloos op een tak. Zijn gestileerde veren lijken te dansen in het patroon van de achtergrond, als golven van gedachten die zich verspreiden in de lucht.
Op een regenachtige middag, terwijl het licht door de lamellen van mijn woonkamer speelde, legde ik mijn fineliner weer op het witte papier. Dit keer wilde ik iets anders oproepen: niet een realistische vogel, maar een symbool, een wezen dat zowel oud als tijdloos aanvoelt.
Op een rustige middag, in het zachte licht van mijn woonkamer, zat ik met een fineliner in de hand en een wit vel papier voor me. Buiten floten de vogels, maar binnen was het stil, een soort heilige stilte waarin mijn gedachten ruimte kregen.
